• Rondje USSR 2019

    Omgaan met het einde

    Het einde van onze reis is in zicht. De dagen trekken langzaam voorbij. Omdat het koud is in Europa zigzaggen we door Turkije, niet te snel naar huis. Een paar keer per dag reken ik uit hoeveel dagen er nog zijn en hoeveel kilometers nog te gaan. Het is niet saai maar de vaart is er volledig uit. Duidelijk een nieuwe fase… We klampen ons vast aan wat we zo goed kunnen en straks niet meer hebben: in de verte turen, luisteren naar het geluid van rollende kiezels in de zee, de tent op zetten, uren achtereen motor rijden en alsof we elkaar straks ook niet meer hebben trekken we…

  • Rondje USSR 2019

    Killing time in Turkey

    En paar weken terug hebben Els en ik onszelf de vraag gesteld, waar zijn we eigenlijk trots op in Nederland? Zo vaak zijn we enthousiastelingen tegen gekomen die ons trots welkom heten in hun land of vol lof spreken over hun volk. Wij doen dat eigenlijk nooit, schamen ons zelfs een beetje dat het ons nog niet gelukt is om Nederland wat socialer te maken. Uiteindelijk lukte het ons toch om tien dingen te bedenken en die koesteren we nu. Het lijkt er namelijk nu echt van te gaan komen. Holland here we come. Nu zijn we natuurlijk inmiddels al het een en ander gewend maar bij de grens gaat…

  • Rondje USSR 2019

    Ignorance is bliss

    De twee Australiërs die voor ons in het hostel in Bojnurd verbleven en vermist werden zijn gevonden. Het spookte al een tijd door mijn hoofd, verdwenen… Ze reisden Overland zoals wij maar dan met een flinke terreinwagen. Hoe verdwijn je dan in Iran? Overvallen door criminelen? Bedolven onder het zand in de woestijn? Het contact met de familie gewoon beu? Nooit kwam het in me op wat er echt gebeurd was. Totdat we in Armenië spraken met een Oostenrijkse Iraniër over de criminele activiteiten van het Iraanse regime. Langzaam begon het kwartje te vallen en nu dan is het bevestigd. Al 10 weken in isolatie in een Iraanse cel. Gekidnapt…